Wall charts, history and European Identity

Uit de handleiding 1970: Vóór 1940 sprak men in Duitsland van de begeerte en de wil om het roofdier te wekken in de jeugd. ‘Het blonde beest’ werd het wilde ideaal. Dat heeft ons volk gezien. In verslagenheid en weerzin, daarna in halsstarrig verzet, in tegenstand – met of zonder wapens. In een razzia , een strooptocht, een mensenjacht, zijn jonge mensen opgejaagd en gegrepen. Nu worden zij onder ‘zware’ bewaking weggevoerd naar een concentratiekamp. De groep van afgematte jonge mannen verliest haar geslotenheid – er komen achterblijvers. De Obergefreiter – een rang die lager is dan een onderofficier – schreeuwt zijn bevel uit tot aaneensluiten. Hij draagt de Stahlhelm met rijkswapenschildje. Zijn helm is beschilderd, opdat hij zo beter schuil kan gaan tussen de begroeiing. Zijn rangteken draagt hij op de linkermouw. Op de mutsen van de soldaten is de rijksadelaar met het hakenkruis aangebracht. Achteraan loopt een Feldwebel, een onderofficier, herkenbaar aan een platte pet. Als bedwingende klemmen houden de gereedgehouden geweren de gevangenen bijeen. Kinderen waren aan het hout sprokkelen. De hongerwinter was bar en grimmig. Toen de soldaten kwamen, namen de kinderen de wijk. Angst en afschuw heersten. Een jutezak, met opgeraapte takken, bleef als stomme getuige achter. Nood en ellende, smaad en verwoesting. Zo is de oorlog, onterend, schandelijk. Dit tafereel eert hen, die krenking en lijden ondergingen voor gehéél ons volk.