Wall charts, history and European Identity

Uit de handleiding uit 1857: Jacob van Heemskerk, wien wij reeds door zijn verblijf op Nova Zembla kennen, had den onbepaalden last, om den vijand aan te tasten, waar dit het meeste voordeel zou kunnen aanbrengen. Hij was met zijne vloot van 26 oorlogs- en 4 voorraadschepen naar den Taag gezeild; doch vernemende, dat eene belangrijke Spaansche scheepsmagt in de baai van Gibraltar lag, om op onze koopvaarders te passen, die door de straat het ruime sop wilden kiezen, stevende hij derwaarts. De Spaansche vloot bestond uit 9 galjoenen en 12 andere oorlogsschepen. De onze kreeg haar in den namiddag van den 25 April in 't gezigt. Heemskerk was voor de meerdere grootte en betere uitrusting der vijandelijke schepen geenszins vervaard, en besloot, nadat het gebed gedaan en alles geregeld was, tot den aanval. Hij zelf wilde met den Schout-bij-nacht Mooi Lambert het Admiraalschap aantasten; Alteras, Vice-Admiraal van Zeeland en Kapitein Bras zouden den Vice-Admiraal en de verdere schepen bevechten. De vijandelijke vloot zocht zich te beschermen onder 't geschut van de stad en het kasteel; maar zij werd desniettegenstaande door de onze zodanig gehavend, dat de overwinning volkomen heeten mocht. Op de plaat ziet gij 't galjoen van den Vice-Admiraal in vollen vlam, dat dan ook tot aan het water toe verbrandde; andere schepen trof hetzelfde lot, en het Admiraalschip hield ten laatste alleen den strijd vol, maar heesch toen de witte vlag, ten teeken van overgave. Ongelukkig was Heemskerk reeds in het begin van den strijd doodelijk gewond. Voor de groote mast staande, trof hem een kogel die zijn linkerbeen ver boven de knie wegnam. Zijn gebalsemd lijk werd naar Amsterdam gevoerd, waar het in de Oude Kerk op lands kosten begraven werd.